Geert Plender

Geloofshelden.nl

Het is maandag 9 mei als ik thuiskom aan het einde van de middag, en eerst mijn pas geboren zoontje in de ogen kijk. Wat een machtig mooie kerel, kwetsbaar, zuiver en onschuldig.

Vervolgens hoor ik van het overlijden van wielrenner Wouter Weylandt. Op slag dood na een valpartij in de Giro d’Italia.
Het schokte de wielerwereld en het schokte ook mij. We zijn geen robots, geen machines. We kunnen zomaar het loodje leggen op een moment dat we op ons sterkst denken te zijn. In topvorm, met een getraind lichaam. Middenin het sportieve slagveld.

Het is niet voor het eerst deze dagen dat ik zo geconfronteerd wordt met leven en dood. Boas, mijn zoontje, werd geboren op 1 april. Hij was precies 10 dagen oud, toen hij voor het eerst een begrafenis meemaakte. We liepen als kersvers gezinnetje naar voren in de kerk, en zagen daar het levenloze lichaam van een oude vrouw in een kist. Het was de oma van mijn vrouw Sigrid. Oma was klaar om te sterven, eigenlijk al heel lang. Het lichaam opgeleefd, haar hart gericht op God.

Toen ik met Boas in mijn armen in de kist keek, kon ik mijn emoties amper de baas, ondanks dat ik de vrouw amper kende. Het was een heel bijzonder moment, alle mensen in de kerk leken hun adem in te houden. Het leek voor iedereen een ultieme confrontatie met de vluchtigheid van het leven. Zij is er niet meer, ze is naar de eeuwigheid. Het oude leven is voorbij en er is nieuw leven voor in de plaats. En dat nieuwe leven lag in mijn armen. Het moment had iets bruuts.

Een nog veel brutere confrontatie met de vluchtigheid van het leven was de gruwelijke dood van Wouter Weylandt. Een gozer in de kracht van zijn leven, net zo oud als ik. Hij zou bijna vader worden. Eén valpartij op een fiets was er maar voor nodig en boem… dat was het leven. Ik ging ’s avonds een uur hardlopen en ik heb een uur lang aan Wouter moeten denken. Dat was het dan wat hem betreft op deze aardbol. De eeuwigheid is gekomen. Ik heb gebeden en gehoopt dat hij bij de Heer mag zijn.

Een uur lang dacht ik aan Wouter, aan zijn vrouw en familie. Aan de dromen die hij nog had. Zijn vurige wens om koersen te winnen waarschijnlijk. Ik dacht aan mezelf, aan mijn eigen dromen. Ik dacht eraan, hoe weinig ik eigenlijk maar stilsta bij de dood. Ik realiseerde me hoe irrelevant het is om ambities na te jagen in het leven dat ieder moment voorbij kan zijn. Ik realiseerde me, dat de eeuwigheid wel erg definitief is en het leven slechts kort.

Sommigen schelden op de organisatie van de Giro; de parcoursen zouden te gevaarlijk zijn. Misschien hebben ze wel gelijk, maar het heeft geen zin. De vinger ging bij mij op de zere plek. Op mijn kwetsbaarheid en machteloosheid. Uiteindelijk, zo bedacht ik me, is het hele idee van het leven dat er dood komt, als poort naar de eeuwigheid. Vroeg of laat. Ik weet het, als christen helemaal. Toch had ik de confrontatie met de dood weer nodig om mijn prioriteiten te resetten. Hoe erg dat ook klinkt.

Ik dacht aan Psalm 103. De confrontatie: “Het leven van de mens is maar kort; net als een bloem bloeit hij even, maar als de wind erover blaast, is er niets meer over.” En de hoop! “Maar de goedheid en trouw van God zijn voor eeuwig.”